Η Μαρώ να ανεβάζει την ένταση στο παλιό κασετόφωνο που της είχε χαρίσει ο άντρας της, να παίζει το αγαπημένο της τραγούδι, να τραγουδάμε “σου ‘φερνα στρείδια απ τ’ Ασπρονήσι, σου φτιάχνα τσάι γιασεμιού”, με γυμνά τα πόδια μας, να χορεύουν στο τσιμεντένιο πάτωμα που είχε πλύνει νωρίτερα η Μαρώ για να ηρεμήσει την κάψα της μέρας και των σωμάτων των θαμώνων. Να χαιρετάς φίλους σου, από νησιά, από Εξάρχεια, παλιούς έρωτες, να χαιρετάς αγνώστους. Αυτό συμβαίνει κάθε Αύγουστο, απλώνονται σαν τα νησιά οι άνθρωποι, σκορπίζονται. Κάποιοι στήνουν μια σκηνή κάτω από γέρικα ώριμα αλμυρίκια που φιλούν τα μυστικά τους, τόσα μυστικά, μιλούν για ανεκπλήρωτους έρωτες, για επιτυχίες, αποτυχίες, κουτσομπολιά κάθε λογής, για τη φουσκωτή κυρία, τη Φωφώ στη διπλανή ομπρέλα, καθήμενη στην πλαστική της καρέκλα παρέα με το φουσκωτό της σωσίβιο, να ατενίζει την περασμένη νεότητά της σε άγνωστες φιγούρες, να νοσταλγεί τους πόθους της, να μαλακώνει τα πάθη που κουβαλά στην πλάτη και στην κοιλιά της, μια δυο τρείς ποιός ξέρει πόσες ζωές στα στήθη της, βυζιανιάρικες υπάρξεις που πλατσουρίζουν στον αφρό της θάλασσας.Γυναίκες ,καρυάτιδες να λανσάρουν το μοντέρνο τους μαγιό, να βυζαίνουν γάλα τα μωρά τους, να τρελαίνονται να ικανοποιήσουν το σύζυγο, να θρέψουν με ήλιο το νεογέννητο.Ενα μπουλούκι.Μέσα κι εμείς.Αγωνιώντας για ηρεμία, μια σέκτα , απ’ έξω ζωντανοί, μα από μέσα ο Θεός να τους φυλάξει.Ο Θεός.Το ανώτερο ανθρώπινο ον. Καλύτερα να κοιταζόμαστε. Να μπλέκουμε τα βλέμματά μας. Να μαλώνουν, μετά να σμίγουν με φιλιά και χάδια ευγενή. Να μπαίνουμε στο λεωφορείο της γραμμής που πηγαίνει στο διπλανό χωριό, εκείνο που μυρίζει έρωτα, να ακούμε τραγούδια της χαράς, της Ευτυχίας, όχι της ποθητής, της Ευτυχίας που έγραψε για την ευτυχία της ζωής, για την ευτυχία την ίδια, που να’ ναι σαν ψέμα, μια πνοή.Μ ‘ αυτή που έρχεσαι και μ’ αυτή που φεύγεις. Να σιγοψιθυρίζεις το τραγούδι του καλοκαιριού σου, να σιγοψήνεσαι χωρίς αντιηλιακό που τόσο σου αρέσει.Εκεί στο νησί μου , προστασία βρίσκεις κάτω από δέντρα γεμάτα αναμνήσεις, δίπλα στη θάλασσα τη δυτική δίπλα από την Καντίνα που έχει ένας μουσικός.